Alweer een vakantielog van Ikneemmee.nl
Venezuela |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Kalender
Ook een vakantielog?Zet ook jouw verhalen direct online met een Ikneemmee.nl vakantielog! Binnen een paar minuten geregeld! |
The end: Nederland here we come!18 december 2005Hallo allemaal, Hier de laatste belevenissen. Het zit er bijna op, vandaag gaan we aan onze 3 dagen durende terug reis beginnen, hoera maar niet heus. We gaan vandaag met het vliegtuig van Aruba naar caracas. Daar moeten we een nacht blijven omdat de vluchten allemaal niet op elkaar aansloten. We zouden 1,75 uur hebben gehade om over te stappen, maar de vliegmaatschappij zegt dat dat te weinig is, tja Venezoela he, daar gaat alles niet zo rap. Maar goed we vervblijven vanavond dus nog een nachtje in een schandalig duur hotel, tja hoogseizoen, het was de goedkoopste die we konden vinden. Morgenochten vliegen we dan door naar Porlamar op Isla Margaritha. Daar gaan we 10 uur uit onze neus eten want onze Condor vlucht vliegt pas om 11 uur. Ons geld is ook een beetje op, maar we kijken wel er zit nog een strand vlakbij, misschien nemen we nog even een duikje. Dan vliegen we om 11 uur naar Frankfurt en de volgende dag vliegen we dan door naar Amsterdam. Dinsdag half 6 zal dan zo ongeveer het tijdstip zijn dat ik vastgevroren sta aan de Nederlandse grond, brrr, dat wordt wel een schok van 30 graden naar 0 graden! Aruba was een heerlijke week. We hebben echt een beetje vakantie gehouden, lekker naar het strand geweest en het hele eiland overgereden om dingen te bezichtigen. Het eiland is niet zo groot, maar wel leuk om een keer te zien. Nog 2 hoge bergen beklommen voor een mooi uitzicht, dan zie je pas echt hoe klein het eigenlijk is. De hele week hebben we ook nog vrijwilligerswerk gedaan op de plaatselijke dierenkliniek. We hebben weer asieldieren gesteriliseerd. Carla's vloek was nog niet uitgewerkt, want ze verliepen niet allemaal even soepeltjes, het bloed spatte af en toe flink in het rond zal ik maar zeggen, maar ik heb alles op kunnen lossen, ik ben weer 20 jaar ouder, maar nu kan ik echt elke operatie aan! Gister nog weer even flink wezen stappen als Aruba-afscheid. Ze kunnen daar hier wel wat van hoor, wel gezellig. Nog 3 daagjes dan zien jullie me weer verschijnen. Ik kijk al uit naar mijn heerlijke beschuitje oude kaas, een grote beker warme chocomel en bospaardjesthee! Tot dinsdag, Irene
Geplaatst op 18 december om 17:49 Deel 6: Aruba!!12 december 2005Hallo hallo, Zo het echte vakantieleven is begonnen, we zittten nu heerlijk met onze nog witte kontjes op de prachtige standen van Aruba dus dat komt helemaal goed. Donderdag was onze laatste avond in Venezuela, we hebben hem weer heel traditioneel afgesloten door ja ja .. pizza te eten, verrassend land hoor, alle restaurants zijn pizzarias. Hoewel het nog even zoeken was, want in Punto fijo is echt niks te beleven, vrijwel geen hotels of restaurants. Ook werden wij even fijn verrast door een enorme stortvloed, in 2 minuten stonden alle straten blank, en moesten we tot onze enkels door het water lopen op weg naar onze pizzeria. En dan is het weer even een kwartiertje droog, voor de volgende bui weer losbarts, hmm droge seizoen noemen ze dat, dan ben ik toch benieuwd naar hoe het in het regenseizoen is, dan loop je waarschijnlijk op straat en wordt je plots weggevaagd door een enomre stortvloed ofzo. Maar met natte voetjes vonden we onze pizzeria. Bijzonder sfeervol restaurant, NOT, overal TL-balken. Blijkbaar was het ook de lokale mannenkroeg ofzo want er hingen alleen wat dronkenlappen. Maar om onze laatste avond niet al te normaal te laten verlopen, bleken we in een ........ Karaoke resturant terecht gekomen te zijn, ha ha joepie, daar zaten we echt op te wachten. 1 mannetje kon niet wachten en heeft de hele avond spaanse songs in onze oor getettert, en hij heeft er zelfs bij gedanst, oh wat hebben we weer vreselijk gelachen. De volgende dag gingen we eindelijk richting Aruba. Onze tassen werden helemaal ondersteboven gekeert bij de douane, ze hebben even lekker in onze vieze was staan graaien, ha ha. Daarna moesten we zelf nog even van top tot teen gefoeieerd worden, en toen echt bleek dat we geen rare dingen smokkelden mochten we eindelijk het vliegtuigje in. Alweer een avondtuur op zich, want het was zo'n inieminie vliegtuigje, we waren met 10 passagiers en we konden gewoon in de kokpit kijken vanaf onze stoelen. Alles rommelde aan het vliegtuigje en het was even twijfelachtig of hij Aruba zou halen, maar de rammelbak is weer veilig aan de grond gezet in Aruba. Daar werden we even besnuffeld door de douanehonden, want ja er wordt nogal wat gesmokkeld vanuit venezuela. Het is ook zo raar dat de douane plots nederlands praat, eerst denk je he wat zeggen ze nou, en dan pas besef je oh ze praten Nederlands, echt wel grappig om te horen. We werden opgehaald door Kim (een vriendin van de studie) en haar moeder, wat een auto en wat een huis, echt enorm. Wat een luxe plotseling, helemaal goed! En we hebben eindelijk na weken weer kunnen genieten van een heerlijk broodje kaas, jemig wat smaakt dat goed na zo'n tijd, we eten nu elke dag niks anders meer, ha ha. In de supermarkt heb ik zelfs borrelnootjes ontdekt, helemaal goed, Aruba is toppie!!! Zaterdag zijn we lekker naar het strand geweest, nu zijn onze witte billetjes dus rode billetjes, want de zon is echt heel heet hier. De stranden zijn prachtig en het water is superblauw, veel mooier dan op Venezuela! 's avonds zijn we vreselijk wezen stappen en dus was onze hele zondag meteen ook naar de maan. Maar we hebben 's middags toch nog wat rond kunnen rijden om wat van het eiland te zien. Vandaag zijn we begonnen bij de plaatselijke dierenkliniek. We gaan deze week helpen met het castreren van asieldieren. Het is een hele leuke kliniek met gezellige mensen. Iedereen praat hier ook Nederlands, dat is ook wel raar na 3 maanden gebrekkig spaans. Morgen mogen we zelfstandig aan de slag. Al met al, voelt Aruba nu echt als een welverdiende vakantie na 4 weken ploeteren om door Venezuela heen te komen, het is hier heerlijk relaxd en iedereen praat Nederlands. Nog een weekje genieten en dan zit het erop helaas, maar ik ben ook wel weer blij om terug te gaan naar Nederland, naar mijn echte broodje oude kaas! Tot horens, Irene
Geplaatst op 12 december om 18:24 Deel 5: Merida-Coro-Punto Fijo8 december 2005Hallo hallo, Beetje sneller dan verwacht dit keer, maar het venezuela avontuur zit er bijna op. Dinsdag namen we de nachtbus naar Coro, de bus zat proppievol en de airco stond echt op -10 graden ofzo en op windkracht 10, erg fijn, maar gelukkig waren we ervoor gewaarschuwd en hadden we braaf onze slaapzakjes meegenomen de bus in. Veel vroeger dan verwacht werden uit onze halve slaap gewekt want plots waren we er al, maar het was pas half 7 dan kan je ook niet al aankomen bij een hotel, dus hebben we maar even rondgehangen op het busstation. Vlakbij Coro ligt een stukje woestijn wat ons wel interessant leek en we wilden graag flamingo´s zien, een georganiseerde tour naar dit beiden kostte wel 30 euri, dus dat konden we zelf natuurlijk goedkoper. En inderdaad voor het enorme bedrag van wel 20 eurocent p.p. kwamen we bij de woestijn aan. Heel bijzonder, zo´n echt stukje woestijn, het is niet enorm, maar we durfden niet zover te lopen, we kregen al visioenen van verdwalen zonder water etc, dus hebben we alleen wat foto´s gemaakt en gingen weer terug. Onze 2e bestemming was Flamingo´s spotten op het schiereiland boven coro. Er ging een bus naar een plaatsje in de buurt, dit bleek een of ander vaag gehucht waar helemaal niks te beleven viel, maar we vonden er een taxi die ons naar de flamingoplek kon brengen, tenminste dat dachten we.................. De man had geen idee wat we bedoelden met flamingo´s en hij was zo kippig als wat, ik denk niet dat hij veel kon zien door zijn jampotglazen. Dat bleek ook want hij kon niks zien op ons kaartje in de lonely planet en onderweg reed hij zo met zijn lompe auto over een slang heen, ja helaas eindelijk een slang, leuk voor de foto, rijdt die lomperd hem dood! Hij bracht ons naar het meest vage plaatsje dat we ooit gezien hadden, onderweg hadden we wel in de verte wat flamingo´s gezien, maar bij dit plaastje was echt niks te vinden, bleek hij ons naar het gelijknamige strand gebracht te hebben. We stapten toch maar uit, we konden wel terug lopen dachten we en dan zouden we de flamingo´s toch wel zien. Maar we bleken nogal een eind weg. In het plaatsje werden we aangesproken door een andere lokale toerist met een jeep, ja ik hoor jullie alarmbellen!!! maar nee hij leek ok, hij sprak engels, hij was ook toerist en wij waren met zijn 2en en hij wilde ons wel naar de flamingo´s brengen, dus gingen we mee. Eerst hebben we een uur gezocht maar helaas zagen we alleen in de verte wat flamingo´s, vervolgens wilde hij ons het schiereiland laten zien. We reden naar wat zoutpannen, echt bergen zout lag daar, en ja ja... daar zagen we ook nog flamingo´s heel veel en dit keer wel dichtbij!! helemaal goed, die zouden we anders nooit gezien hebben. Vervolgens gingen we naar het noordelijke puntje waarvandaan we Aruba konden zien. Alles onderweg was vreselijk armoedig, de mensen hebben echt niet veel daar, een totaal andere wereld. Maar een hele gave tocht al met al en geheel gratis! Maar helaas het geluk bleef niet lang, want op de terugweg kregen we weer autopech, de remmen waren gebroken of zoiets, heel fijn maar niet heus. Gelukkig was onze chauffeur wel handig, maar wel nogal traag, eindelijk was het een beetje gefixd om terug te rijden naar het dorpje. Daar vond de chauffeur het nodig om wat bier te zuipen, maar ja dat doen ze hier allemaal, met alcohol op achter het stuur, en helaas hadden wij geen keus want er ging geen taxi uit dat dorpje. Eindelijk na 3 biertjes, en veel uren later had hij zijn remmen gefixd en konden we naar Coro terug rijden. We waren doodop want we hadden door die nachtbus de hele nacht niet geslapen, maar hij schoot echt niet op. Jammer, wat als zo´n leuke dag begon eindigde zo irritant, hij had echt een bord voor zijn kop, we wilden gewoon naar huis en hij zat maar over zijn bier te zeuren en schoot niet op, echt een Venezoleaan eigenlijk, ha ha. Hij was niet vervelend hoor, vrees niet, maar we wilden gewoon naar huis en eten en slapen en het schoot maar niet op. Maar goed eindelijk kwamen we dan toch bij ons hotelletje aan, en we hadden toch maar mooi flamingo´s en de woestijn gezien voor practisch niks dus dan neem je maar wat autopech op de koop toe, jammer van het eind, maar verder een hele leuke dag. Vandaag zijn we met de bus naar Punto fijo gegaan, daar zijn we naar het vliegveld gegaan om een vlucht naar Aruba te regelen, want na onze toch met de jeep gister kwamen we er wel achter dat er echt nergens een boot gaat, het eiland is totaal onderontwikkeld en er is absoluut geen boot, alleen wat illegale smokkelboten, maar daar zitten we natuurlijk liever niet op. De taxichauffeur naar het vleigveld probeerde ons nog even ernstig af te zetten, Hij reed ons eerst ergens anders heen, en zei toen later " oh naar het vliegveld", en daar aangekomen vroeg hij de 4dubbele prijs, maar we hielden onze poot stijf, we zijn echte bikkels geworden in het onderhandelen. De vlucht naar Aruba was weer achterlijk duur, tja ze kunnen het vragen want we hadden toch geen andere keus, maar we zitten als het goed is slechts 15 minuten in de lucht, we konden aruba gister al zien, we hadden het bijna kunnen zwemmen zeg maar. Maar goed weer enigszins armer, zijn we nu terug in Punto fijo in afwachting van onze vlucht morgen. En dan zit het venezuela-avondtuur erop! we moeten nog wel terug via venezuela voor we naar Nederland vliegen de 19e, maar hopelijk verloopt dan alles een beetje soepeltjes. Morgen vertrekken we dus naar Aruba, eindelijk, we zijn echt Venezuela moe, we hebben heel veel gezien en meegemaakt en beleeft, heel gaaf allemaal, maar ook vreselijk vermoeiend, toch hadden we het niet willen missen, ik zou het toch zo weer doen, ongeorganiseerd op reis, je maakt tenminste wat mee. Maar op een volgende reis hopelijk iets minder dan op deze reis. De komende 10 dagen gaan we chillen op Aruba, lekker naar het strand, feesten, en volgende week gaan we de middagen werken bij een dierenkliniek als het goed is. We hoeven lekker helemaal niks meer te regelen, we hebben een verblijf en alles wordt voor ons geregeld, heerlijk wat een verwennerij. Maar de reis is dus nog niet ten einde, blijf lekker mijn weblog lezen, want ook al is het misschien minder spectaculair op Aruba dan op Venezuela ik zal jullie op de hoogte houden van onze avonturen. Tot mails, Irene
Geplaatst op 8 december om 22:36 Deel 4: Merida6 december 2005Hallo hallo, Daar was ik weer, even wat later dan gepland, maar gister was ik even ziek, een voedselintoxicatie denk ik, tja dat moest natuurlijk ook een keer gebeuren, vandaag nog wat slapjes, maar weer redelijk op de been, we hadden al bustickets geboekt voor gisteravond, maar die konden we gelukkig verzetten naar vanavond, voor het luttele omboek bedrag van 0,04 eurocent per ticket, ha ha. Vandaag dus nog even een relaxdagje en vanavond op naar Coro. Afgelopen vrijdag zijn we met de kabelbaan de bergen ingegaan. Je kan helemaal vanuit merida naar 4500 meter hoogte gaan, we deden een paar tussentops want anders krijg je helemaal geen zuurstof meer. Het uitzicht vanuit de kabelbaan was prachtig. Bij de eerste stop hebben we even gepauzeerd, en toen zagen we een karretje met medewerkers naar boven gaan die bij elke paal stopten en uitstapten en naar de kabel klommen om iets te repareren, hebben wij weer dachten we, want ongeveer 3 jaar geleden was de kabelbaan neergestort, dus iets huiverig stapten we even later weer in. Maar het ging prima, we zijn niet neergestort. Vanaf de 3e stop hadden we zelfs een privekabine voor ons 2en, helemaal gaaf. Op de top (Pico Espejo) was het echt prachtig, mooi uitzicht, wel erg koud. Wel een raar gevoel want je krijgt je ene been echt niet voor de andere door het zuurstofgebrek, je hijgt je kapot na 2 traptreden, maar het was zeker de moeite waard. We gingen weer terug naar de 3e stop waar we hadden besloten om een bergwandeling te gaan maken. Je kon ook 2 pony´s huren, maar nee krenterige nederlanders als wij zijn, dachten we dat wel even gratis zelf te lopen, bovendien vonden we het zielig om die arme pony´s zo zwaar te belasten, dus gingen we zelf op pad. De eerste km ging prima, maar toen moesten we enorm klimmen, en dan niet subtiel, nee gewoon recht omhoog zo ongeveer, we konden steeds maar 20 meter lopen en waren alweer buiten adem. Vlakbij de top kwamen we een mannetje tegen met pony´s, nou het was nog wel 6 uur lopen naar het dorpje waar we heen wilden zei hij, maar hij zou nog terugkomen met zijn pony´s. Met onze laatste krachten bereikten we de top en daarna ging de weg alleen maar naar beneden. Heerlijk zou je denken, maar na een uurtje zijn je kuiten zo verzuurd dat je even een stukje rechte weg wil, wat er dus niet was. Het was echt een vreselijk pittige tocht, wat de lonely planet toch enigszins vergeten was te melden. We durfden ook niet te blijven wachten op de ponymeneer want je weet in dit land nooit of ze ook doen wat ze beloven, dus we hadden geen keus en moesten door (terug kon niet, want de kabelbaan ging ´s middags dicht). Na 4 uur (het lijkt niks, maar het was echt vreselijk zwaar) hadden we eindelijk het laagste punt bereikt, en juist ja vandaar moesten we dus weer verder klimmen, helaas, we waren echt doodop, en alsof hij het wist, verscheen daar toen onze pony-meneer om de hoek, wat waren we blij, we hebben echt staan juichen geloof ik, ha ha. Het was een fantastische tocht, maar veel te zwaar, als we dat hadden geweten van te voren hadden we meteen pony´s gehuurd. Het bleek met de pony echt nog een heel eind naar het dorpje Los Nevadas, dus we waren echt blij met onze knollies. ´s avonds konden we echt geen stap meer zetten van de spierpijn en de blaren echt vreselijk, totaal verzuurd. We kozen dan ook de eerste de beste hostel uit waar we nog net naar binnen konden strompelen, en ploften neer op de bedden. Het was een heel goedkope lodge en we kregen zelfs avondeten en ontbijt voor die prijs, koopje! Het stadje Los Nevadas is echt een heel klein, oud, spookstadje, heel schattig, ik zou me doodvervelen als ik er zou wonen, want er valt niks te beleven, maar voor 1 avondje was het heel lieflijk en stil. ´s nachts was het natuurlijk vreselijk koud, en we hadden wel 3 dekens nodig om een beetje op temperatuur te blijven, dat wordt wat straks in Nederland! De volgende dag gingen we met een jeep terug naar Merida, uiteraard werden we ernstig afgezet want we moesten ons met 6 toeristen proppen in zo´n klein jeepje voor een veel te dure prijs. Maar ja we hadden geen keus, dus ze kunnen vragen wat ze willen. De tocht was echt zweten en goed voor de adrenaline. De weg was vreselijk slecht en ging langs de meest gruwelijke afgronden die je je maar kan bedenken, en dan kom je uiteraard ook nog af en toe heel fijn een tegenligger tegen, en gaat onze chauffeur heel galant aan de kant, of tewel half de afgrond in. Met klamme handjes en natte okseltjes bereikten we gelukkig heelhuids Merida. Daar konden we gelukkig weer in ons hotelletje terecht. Zondagochted zijn we naar de plaatselijke dierentuin geweest, toegang: 1,25 euri, wat een lachertje, dat soort prijzen kun je je in nederland toch niet voorstellen. De dierentuin viel mee, de vogels zaten er goed bij, de roofdieren helaas niet dat was erg triest om te zien, veel te kleine hokjes. We hebben hier wel nog onze tapirs en anaconda kunnen zien die we in Los llanos niet gezien hadden. Voor de zondagmiddag hadden we een parapent tochtje geboekt, uiteraard weer een rib uit ons lijf, maar we hebben even af kunnen dingen en soms moet je jezelf gewoon even verwennen. Om 3 uur vertrokken we, niet in een vette jeep zoals beloofd, maar in een afgeragte kever, die naar onze mening echt de berg niet zou opkomen. Onderaan de berg, vond de chauffeur het nodig om even aan zijn sociale contacten te werken, en dus vertrokken we pas een uur later eindelijk de berg op, inderdaad met diezelfde kever, vraag niet hoe, maar we zijn boven gekomen. Boven bleek de chauffeur ook onze instructeur te zijn. Eerst mocht marianna, ze landde weer op dezelfde plek, waarna ik aan de beurt was. Maar eerst ging onze instructeur even aan het vechten met een andere instructeur, heel fijn, net toen ik ertussen wou springen waren ze uitgevochten, maar ja niet echt bemoedigend voor mijn vluchtje (blijkbaar had die andere instructeur die ochtend voor heel goedkoop toeristen laten vliegen en was onze instructeur daar boos over, maar dat was wel erg schijnheilig omdat wij ook voor ongeveer die prijs vlogen, al met al meer iets wat je in je eigen tijd hoort uit te vechten en niet in mijn tijd). Maar goed, hij leek weer even gekalmeerd, en omdat ik toch al betaald had, gingen we toch maar de lucht in. Het eerste kwartier was supergaaf, maar daarna heb ik helaas alleen maar lopen kotsen, helaas mijn hele McFlurry van die middag er weer uit. We zijn dus maar wat sneller geland, ik kon niet eens meer op mijn benen staan, jammer jammer, maar toch was het wel gaaf, helaas ging iemand daarna per ongeluk op mijn zakje kost staan, ha ha, gatverdamme, oh wat hebben we weer vresleijk gelachen met zijn 2en. Dat moet ik er inderdaad wel bij zeggen, we hebben een aantal lopende draden die onze reis aan elkaar verbindt (ik zal er niet over uitweiden, want sommige draden zijn een beetje puberaal), maar we liggen echt regelmatig totaal krom van het lachen, ik heb echt in tijden niet zo gelachen tijdens deze reis, ondanks alle pechjes. Oh getver ik grijp even lekker met mijn hand in de kauwgom onder mijn toetsenbord, heerlijk. De volgende dag, gister dus zouden we naar Coro gaan, maar helaas ik had een voedselintoxicatie opgelopen van de pizza van de avond ervoor, dus dat ging niet door. Vandaag zijn we een beetje aan het shoppen en vanavond vertrekken we richting Coro. Daar hopen we nog even de woestijn te kunnen bewonderen, en hopelijk kunnen we op het schiereiland wat erboven ligt flamingo´s zien, maar we moeten even kijken want door mijn ziekedag gister lopen we iets achter op schema. Vrijdag gaan we in elk geval naar Aruba, eindelijk daar kijken we allebei wel naar uit, Venezuela is leuk, maar alles gaat zo stroef en moeizaam, soms zijn we een beetje Venezuela-moe. Op Aruba is lekker alles geregeld, we hebben een slaapplaats bij een vriendin en gaan lekker naar het strand en stappen. Volgende week gaan we de middagen op aruba werken bij een dierenkliniek om nog wat meer te castreren, en dan gaan we de 18e weer terug richting Isla Margaritha, helaas kan het niet in 1 keer en moeten we overnachten in Caracas. De 19e vliegen we dan weer naar huis, en zit het er alweer op. Net voor kerst weer thuis, gelukkig maar want de kerst hier is echt niks, zo raar om die kerstbomen te zien met deze temperaturen, we zitten helemaal niet in de kerstsfeer hier. Nou al met al zit dus bijna ons Venezuela-avontuur erop, op naar Aruba. Tot de volgende log, Irene
Geplaatst op 6 december om 20:34 Deel 3: Ciudad Bolivar-Merida-Los Llanos1 december 2005Hallo hallo, Dat duurde weer even, maar in de tussentijd had ik even geen internet ter beschikking, dus helaas dit keer weer een ellenlang verhaal want er is weer veel gebeurt! Waar was ik gebleven, Ciudad Bolivar: Daar hebben we 2 daagjes even gerelaxd na de orinoco, leuke stad, oude huisjes heel gezellig, maar er was niet super veel te beleven. Woensdagavond zouden we de nachtbus nemen om 9 uur, helemaal naar Barinas, en daar zouden we over moeten stappen op een bus naar Merida. Ruim op tijd gingen we naar het busstation, de kaartjes waren in 5 minuten geregeld, uiteraard weer wat duurder dan ons van te voren verteld was, maar ja blanke prijzen zullen we maar denken. De bus vertrok natuurlijk een uur te laat, echt op zijn Venezoleaans. We hadden lekker ieder 2 stoelen bemachtigd, want voor zo'n lange zit heb je wel wat ruimte nodig. De rit was vreselijk, de chauffeur had denk ik net zijn riibewijs, want hij gaste en remde en gaste en remde, de weg was ook niet briljant, vol gaten, juist ja weer zo'n heerlijke holderdebolderkotsbus dus. Maar de schade bleef beperkt gelukkig. 2 uur later dan verwacht kwamen we in Barinas, daar vonden we direct een overstap naar Merida in een Por Puestobusje, lekker zweten met zijn 15en in zo'n kleine bus. De tocht was practig, mooie uitzichten, maar zoals het in de bergen ook hoort te gaan, slingerde de weg als een gek. Ook de chauffeur had er zin in, want hij scheurde als een gek langs de afgronden en haalde vooral zo dicht mogelijk voor een bocht in, goed voor de adrenalinekik toch!! Vreselijk zoals ze hier rijden, vreselijk agressief, toeteren, inhalen waar het niet kan, etc, etc. Met ernstig natte okseltjes en zweet in de handen kwamen we uiteindelijk dan toch heelhuids aan in Merida. Daar wederom weer een tegenslagje want alle hotels zaten vol, uiteindelijk hebben we een schandalig dure moeten nemen, want buiten slapen is uiteraard ook geen optie. Maar de warme douche maakte alles goed, heerlijk. Het is hier in Merida heerlijk koel, 's avonds moet je hier zelfs een trui aan, heb ik die gelukkig toch niet voor niks mee genomen! De volgende dag hadden we weer even een bijkom dag. Merida is een vreselijk knus en lief stadje, het barst hier van de toeristen. We hebben die dag eerst even een goedkoop hotelletje uitgezocht, waar nu gelukkig wel plaats was, we hebben maar meteen voor een aantal dagen gereserveerd, zodat we niet meer voor dichte deuren staan. De rest van de dag zijn we reisbureautjes afgegaan. Ze hadden allemaal wel hetzelfde in de aanbieding voor de zelfde prijs. 4 dagen Los Llanos, wildlife kijken, stond in elk geval op ons programma. 1 reisorganisatie bood het beste (dachten we). Goeie reis, en er zat ook nog raften bij, en het was goedkoper dan de anderen. Dus we hadden meteen gereserveerd. Ernstig verbaast over onze plotselinge geluk, hebben we de rest van de dag lekker door merida geslenterd. Eind van de dag gingen we terug om te betalen voor de reis. Maar uiteraard was het weer te mooi geweest om waar te zijn (de vloek die we bij ons dragen is nog altijd niet uitgewerkt). Degene die we gesproken hadden had even 100.000 Bs te weinig gemeld (40 euro), potverdepotver!!!! Nou die reisorganisatie hoefden we dus niet meer, dus gingen we met een noodvaart op zoek naar een andere. We vonden er 1 die wel voor dat bedrag hetzelfde aanbood, alleen ging hij al zondag weg, er zouden ook nog 2 deense meisjes mee. Een betere prijs zouden we toch niet vinden dus besloten we het maar te doen. Zondag om 8 uur stonden we klaar voor vertrek. Daar was de eerste verandering al, we werden samengevoegd met een andere groep, want onze reisorganisatie had zelf geen auto ter beschikking. Er gingen ook nog 3 fransen mee, en dus hun eigen gids, nou ja gids, hmm een zeer dubieus persoon. Toen we het kantoortje binenliepen, keken marianna en ik elkaar al zeer verwondert aan, want daar zat een bijzonder vreemd persoon, die verkleed was alsof ze rechtsstreeks doorkwam uit een halloween party. Ze had witte smink op haar gezicht en zwart geverfde ogen en lippen, en een vreselijke rare hoed op. Ze zal ergens rond de 50 zijn, en had zich met haar enigszins (nou ja zeg maar gerust veel te) dikke lijf, in een legging geperst, en ze had een topje aan waar alles zo ongeveer uitfloepte wat er uit te floepen viel. Tja dat bleek dus onze 2e gids, ha ha, wat hebben we weer vreselijk gelachen, wat een mens, en we dachten nog even, misschien moet ze de smink er nog afhalen, maar nee, dat heeft ze altijd op. De rest van de reis had ze ook bijzondere kleding aan, een soort kermis-outfit met blauwe franjes en een voodoo-jurk, echt schitterend, wat een mens. Maar ze was wel heel aardig en wist veel te vertellen over de natuur en de beestjes en daar gaat het toch om. Onze eigen gids kon alleen maar vertellen dat hij zo'n kater had van de nacht ervoor, tja dat had ik toch liever ons Halloweentje met haar uitpuilende BH. Maar we vertrokken die zondag vol frisse moed, we hadden er zin in en het was gezellig. Maar helaas onze pech kwam weer opzetten, want na nog geen uur kregen we autopech. Ach zo gefixd zeiden ze nog, nou niet dus, het heeft uren geduurt en uiteindelijk was het zo laat dat we het kamp niet meer konden bereiken en in een hotel moesten overnachten. Ondertussen was ons ook verteld dat het raften niet doorging omdat er te weinig water was, Carla's vloek achtervolgt ons duidelijk nog steeds! De volgende dag was de jeep uiteraard nog net zo kapot als de dag ervoor, maar ze hadden het kamp gebeld en die kwamen ons ophalen. Wel hadden we dus inmiddels al een dagdeel gemist van onze safarietour, balen balen. Het kamp bestond uit rieten huisjes met hangmatten, er waren nog meer groepen, en na de lunch gingen we met zijn allen op Anaconda jacht. Wel spectaculair, af en toe sprongen 7 gidsen de busjes uit en sprongen het water in, op zoek naar een anaconda, maar gezien onze eeuwige pech, vonden we er helaas geeneen. Wel hebben we vreselijk veel capibara's gezien, echt het was bijna een plaag zoveel, zwemmend, etend, slapend, poepend, met babys, etc. etc. Heel schattig. OOk hebben we veel krokodillen gezien en veel hele mooie en grote vogels, wel een gave tocht dus. 's avonds hebben we lekker gefeest met zijn allen, heel gezellie. De volgende ochtend gingen we met een boottrip op dolfijnenjacht. Een hele leuke tocht, halverwege werd de weg geblokkeerd door een enorme kudde koeien, die lekker zaten te zwemmen, echt wel een gaaf gezicht. We hebben veel beesten gezien, en ook dolfijnene. We hebben zelfs nog een schildpad kunnen vangen (nou ja de gids heeft een in het water liggen rollebollen, waarna hij met een schildpad tevoorschijn kwam, wel gaaf, echt wel een grote. 's middags gingen we knolhobbelen, ja ja ik ben te paard gegaan! Het eerste paard dat ik kreeg ging meteen bokken, dus ik heb gauw een andere uitgekozen. Het was zowaar vresleijk leuk, eerst was mijn knollie niet vooruit te branden, dus kreeg ik een zweepje, helaas tikte ik iets te hard, waarna hij vreselijk ging bokken, maar ik als ervaren amazone, ahum, wist te blijven zitten en de rest van de rit ging prima, zelfs gegaloppeerd! Maar nu kan ik dus echt niet meer lopen van de spierpijn en kontpijn. 's avonds in het donker gingen we op krokodillenjacht. Het was een beetje zoals Steve Irwin op animal planet, als hij krokodillen gaat vangen. Onze gidsjes doken met zijn allen op een krokodil, en Marianna en ik riepen, oh wow isn't she beautiful!!! ah la Steve. Ha ha nee hoor het was wel spannend, arme krokodil, wordt je belaagd tijdens je welverdiende nachtrust, maar we hebben hem natuurlijk weer vrijgelaten. 's avonds iets minder gefeest, want de volgende dag zouden we al om 5 uur weer op huis aan gaan. De terugreis verliep een stuk voorspoediger, we waren uiteindelijk zelfs eerder dan gepland weer terug, jammer, hadden we nog beest even wat meer wildlife kunnen spotten onderweg, maar ja. Al met al kregen we dus weer eens niet wat ons beloofd was, maar het was een gave reis, veel gezien en vooral veel gelachen. We zijn nu weer terug in Merida, morgen hebben we weer even een gelax dag en vrijdag en zaterdag gaan we even de bergen in, eerst met de kabelbaan van 1,5 uur, de grootste ter wereld geloof ik. En daarna wandelen naar een berghut waar we overnachten, de volgende dag weer terug, ik ben benieuwd, of dit allemaal wel een beetje voorspoedig zal velopen, gezien onze eeuwige pech. Maar het resultaat is te lezen in de volgende weblog. Bedankt weer voor alle reacties, en tot de volgende log! Irene
Geplaatst op 1 december om 00:57 |
Foto's
Nieuws
Favoriete links |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
